මධ්‍යම රාත්‍රී දොළහට පමණ ළං වී තිබුණි. කොළඹ ලෝක වෙළඳ මධ්‍යස්ථානයේ ප්‍රධාන පෙළේ ආයතනයක අලෙවි අංශයේ විධායක නිලධාරිනියක ලෙස සේවය කරන නෙත්මි, සිය කාමරයේ ඇඳ මත වාඩි වී සිටියේ දැඩි කේන්තියකිනි. පසුදා පැවැත්වෙන ඇගේ නැගණියගේ දහඅටවැනි උපන්දින සාදයට අවශ්‍ය කේක් එක ගෙනත් දීමට පොරොන්දු වූ බේකරියෙන් කිසිදු දැනුම් දීමක් හෝ ප්‍රතිචාරයක් නොමැති වීම ඊට හේතුවයි. අතේ ගුලි කරගෙන සිටි කුඩා කඩදාසි කැබැල්ලක වූ දුරකථන අංකය යතුරු පුවරුවේ වේගයෙන් සටහන් කළ ඇය, ඇමතුම සම්බන්ධ වනවාත් සමඟම සිය කේන්තිය කිසිදු පාලනයකින් තොරව මුදා හැරියාය.
“තමුසෙලාට බෑ නම් බෑ කියන්න ඕනෙ මිනිස්සුන්ව මේ වගේ රස්තියාදු කරන්නේ නැතුව! හෙට උදේ කේක් එක ඕනේ කියලා මම සල්ලිත් ඇඩ්වාන්ස් කළා නේද? දැන් කෝල්ස් ගත්තම ආන්සර් කරන්නෙත් නෑ. කොහොමද බිස්නස් කරන්නේ ඔහොම?”
දුරකථනයේ අනෙක් පසින් තත්පර කිහිපයක දැඩි නිහඬතාවයක් පැවතුණි. නෙත්මිට ඇසුණේ රිද්මයානුකූල හුස්ම ගැනීමේ හඬක් පමණි. ඉන්පසු ඇසුණේ ගැඹුරු, සන්සුන් පිරිමි කටහඬකි. ඔහු ඉතා සුමට ලෙස, හීන් සිනහවක් ද සමඟින් කතා කළේය.
“මිස්… මට හිතෙන්නේ මිස්ගේ කේක් එක වෙන තැනකට ගිහින්. මොකද මම කේක් හදන්නේ නෑ. මම දැන් හොඳටම නිදාගෙන හිටියේ. හැබැයි ඔය කේන්ති ගිය කටහඬ නම් ගොඩක් ලස්සනයි.”
නෙත්මිගේ කේන්තිය එකවරම වාෂ්ප වී ගියේය. ඈ වේගයෙන් දුරකථනයේ තිරය දෙස බැලුවාය. කඩදාසියේ වූ අංකයේ අවසන් ඉලක්කම වන ‘8’ වෙනුවට ඇයට එබී ඇත්තේ ‘9’ ඉලක්කමය. දැඩි ලැජ්ජාවකට පත් වූ ඇය, “අනේ… මට ගොඩක් සමාවෙන්න. නම්බර් එක වැරදිලා,” යැයි පවසා ඉක්මනින් දුරකථනය විසන්ධි කර ඇඳට වැටුණාය. නමුත් තත්පර කිහිපයකින් ඇගේ දුරකථනයේ තිරය ආලෝකමත් විය. ඒ කෙටි පණිවිඩයකි.
“කේක් එක නැති වුණාට කමක් නෑ, ඔහොම කේන්ති ගත්තම ඉක්මනට වයසට යයි – කේක් හදන්නේ නැති කොල්ලා.”
නෙත්මිටත් නොදැනීම ඇගේ මුවඟට සිනහවක් නැඟුණි. ඇය ඊට කුඩා සිනාසෙන ඉමොජියක් යැව්වාය. එදා ඒ වැරදුණු අංකයෙන් ආරම්භ වූ කෙටි පණිවිඩ හුවමාරුව, දින කිහිපයක් ඇතුළත පැය ගණන් දිගු වූ රාත්‍රී දුරකථන ඇමතුම් බවට පත් විය. ඔහු තමා මාලඹේ ප්‍රදේශයේ ජීවත් වන ‘දිනෙත්’ බවත්, පෞද්ගලික ආයතනයක සේවය කරන බවත් පැවසීය. නෙත්මි ද සිය සැබෑ අනන්‍යතාවය තරමක් සඟවමින්, ඇය මහරගම ජීවත් වන ‘අමන්දි’ (ඇගේ දෙවන නම) බව පැවසුවාය. රැකියාවේ ස්වභාවය, තනතුරු හෝ වැඩ කරන ස්ථානය ගැන ගැඹුරින් කතා නොකළ ඔවුන්, ඒ වෙනුවට ජීවිතය, සිහින, ළමා කාලය සහ හැඟීම් ගැන කතා කළහ. මාස හතරක් ගතවෙද්දී, කිසිදා දැක නැති, අහඹු ලෙස ජීවිතයට ආ මේ නාඳුනන තරුණයා නෙත්මිගේ දවසේ ලස්සනම බලාපොරොත්තුව වී හමාරය.
නමුත් නෙත්මිගේ සැබෑ ජීවිතය එතරම් සුන්දර වූයේ නැත. WTC හි දහහත්වන මහලේ පිහිටි ඇගේ කාර්යාලය ඇයට මහත් හිසරදයක් වී තිබුණි. ඊට ප්‍රධානතම හේතුව වූයේ ආයතනයේ මුදල් අංශයේ ප්‍රධානියා වූ ෂෙනාල් ය. උස, කඩවසම්, නිතරම ඉතා පිළිවෙළට අයන් කළ කමිස අඳින ෂෙනාල් යනු අතිශය නීතිගරුක, දැඩි තීරණ ගන්නා අයෙකි. නෙත්මිගේ අලෙවි අංශයෙන් යවන සෑම නව්‍ය අයවැය වාර්තාවක්ම ඔහු කිසිදු අනුකම්පාවකින් තොරව රතු පෑනෙන් කපා ප්‍රතික්ෂේප කළේය.
“ෂෙනාල්, ඔයාට මාකටිං ගැන කිසිම අයිඩියා එකක් නෑ! අපේ අලුත් ප්‍රොඩක්ට් එක ලෝන්ච් කරන්න මේ බජට් එක අනිවාර්යයි.” එදින උදෑසන රැස්වීම් කාමරයේදී ද නෙත්මි ෂෙනාල් සමඟ දැඩි ලෙස වාද කළාය.
“නෙත්මි, ඔයාට ෆිනෑන්ස් ගැන කිසිම අයිඩියා එකක් නෑ! මේ වගේ අර්බුද කාලෙක කම්පැනි එකේ සල්ලි ඔයාගේ ෆැන්ටසි වලට වියදම් කරන්න මට අනුමත කරන්න බෑ.” ෂෙනාල් ද ඊට නොදෙවෙනිව දැඩි ස්වරයෙන් පිළිතුරු දුන්නේය. ඔවුන් දෙදෙනා යනු මුළු කාර්යාලයේම සිටින ලොකුම හතුරන් දෙදෙනා බව සියල්ලෝම දැන සිටියහ. දෙදෙනාට දෙදෙනාව පෙනෙන්නටවත් බැරිය.
රැකියාවේ ඇති මේ දැඩි පීඩනයෙන් සහ ෂෙනාල්ගේ නීතිරීති වලින් නෙත්මි නිදහස් වූයේ, රාත්‍රියට ‘දිනෙත්’ සමඟ දුරකථනයෙන් කතා කරන විටදී පමණි.
“අපේ ඔෆිස් එකේ ඉන්නවා මහ මූසල, හිතක් පපුවක් නැති මැනේජර් කෙනෙක්. එයා එක්ක වැඩ කරනවා කියන්නේ යුද්දෙකට යනවා වගේ. මිනිහා හිතන් ඉන්නේ කම්පැනි එක මිනිහගේ බූදලේ කියලා.” ඇය දිනෙත් සමඟ මැසිවිලි නැඟුවාය.
දුරකථනයේ අනෙක් පසින් දිනෙත් හඬ නඟා සිනාසුණේය. “මගේ ඔෆිස් එකෙත් ඉන්නවා කිසිම සිහියක් නැතුව කම්පැනියේ සල්ලි වියදම් කරන්න හදන කේන්තිකාර යක්ෂණියක්. එයාට කොච්චර ලොජික් එකෙන් පැහැදිලි කළත් තේරෙන්නේ නෑ.” ඔහුද සිය කාර්යාලයේ කතා ඇයට කීවේය. දෙදෙනාම එකිනෙකාගේ ප්‍රශ්න අසා සිටිමින් එකිනෙකාව සැනසුවෝය.
කාලයත් සමඟ මේ නොදැකපු ආදරය කෙතරම් ගැඹුරු වූවාද යත්, ඔවුන්ට එකිනෙකාව නොදැක තවත් ඉවසා සිටිය නොහැකි විය. අවසානයේ ඔවුන් සැබෑ ලෝකයේ මුණගැසීමට තීරණය කළහ. කොළඹ 7, බාන්ස් පෙදෙසේ ඇති නිස්කලංක කෝපිහලක් ඒ සඳහා තෝරා ගැනුණි.
“මම එන්නේ පීච් පාට ලස්සන ගවුමක් ඇඳගෙන. මාව අඳුරගන්න ලේසි වෙන්න මම අතේ ‘මඩොල් දූව’ පොත තියාගන්නම්.” නෙත්මි දැඩි සතුටකින් සහ චකිතයකින් යුතුව පැවසුවාය.
“හරි මගේ අමන්දි… මම එන්නේ කළු පාට ශර්ට් එකක් ඇඳගෙන. මං ඔයා එනකම් බලන් ඉන්නවා.” ඔහුගේ ගැඹුරු කටහඬ නෙත්මිගේ ගතේ හිරිගඩු පිපෙව්වේය.
සෙනසුරාදා සවස පහට පමණ නෙත්මි කෝපිහල වෙත පිය නැඟුවාය. දින ගණනාවක් තිස්සේ ඇය මේ මොහොත වෙනුවෙන්ම සැරසී සිටියාය. ඇගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙමින් තිබුණි. මාස ගණනාවක් තමාට ජීවිතය ගෙන ආ ඒ අපූරු ආදරවන්තයා අද සැබෑවක් වීමට යයි. වීදුරු දොරෙන් ඇතුළු වූ ඇය, කෝපිහල පුරාම දෑස් යැව්වාය. කෝපිහලේ කෙළවරක වූ මේසයක, කළු පැහැති කමිසයකින් සැරසුණු පුළුල් උරහිස් ඇති තරුණයෙක් ඈත බලාගෙන සිටියේය.
නෙත්මි සෙමෙන් ඔහු වෙත පියවර කිහිපයක් තැබුවාය. ඇගේ අඩි ශබ්දයට සහ සුවඳට ඔහු සෙමෙන් පිටුපස හැරී බැලුවේය.
නොදුටු පෙම්වතාගේ සැබෑ මුහුණුවර
නෙත්මි සෙමෙන් ඔහු වෙත පියවර කිහිපයක් තැබුවාය. ඇගේ අඩි ශබ්දයට සහ කෝපිහල තුළට ආ අලුත් සුවඳට ඔහු සෙමෙන් පිටුපස හැරී බැලුවේය.
එක්වරම නෙත්මිගේ දෑස් අදහාගත නොහැකි තරමට විශාල විය. ඇගේ අතේ තිබූ ‘මඩොල් දූව’ පොත බිමට වැටුණේ නැතත්, ඇගේ මුළු ලෝකයම තත්පරයකින් කඩාගෙන වැටෙනවා සේ ඇයට දැනිණි. ඇගේ දෙපා පණ නැති වී ගියේය. ඒ ෂෙනාල්! WTC හි දහහත්වන මහලේ සිටින, ඇගේ කාර්යාලයේ සිටින ලොකුම හතුරා වන මුදල් අංශයේ ෂෙනාල්!
ෂෙනාල්ගේ මුහුණේ තිබූ සුන්දර සිනහව ද එකවරම ගල් ගැසී ගියේය. ඔහු අසුනින් මඳක් ඉහළට එසවුණේ ඉබේටමය. පීච් පැහැති ගවුමකින් සැරසී, අතේ මඩොල් දූව පොතක් ද තුරුළු කරගෙන තමා ඉදිරියේ සිටින්නේ, තමා දිනපතාම වාද කරන, තමාට රිදවීමට පමණක්ම වචන පාවිච්චි කරන නෙත්මි බව ඔහුට අදහාගත නොහැකි විය. දෙදෙනාම එකිනෙකා දෙස බලා සිටියේ අවතාරයක් දුටුවාක් මෙනි.
“නෙත්මි…?” ෂෙනාල්ගේ කටහඬ යන්තම් පිටවිය.
“ෂෙනාල්… ඔයාද… ඔයාද දිනෙත්? දෙවියනේ!” නෙත්මිට කියාගන්නට හැකි වූයේ එපමණකි. ඇයට දැනුණේ දැඩි ලැජ්ජාවකි, කෝපයකි, ඊටත් වඩා විශාල කම්පනයකි. තමා මාස හතරක් පුරාවට මුළු හදවතින්ම ආදරය කළේ තමාගේම හතුරාටද? තමා කාර්යාලයේ මැනේජර් ගැන බැන වැදුණේ ඒ මැනේජර්ටමද? ඇයට තවත් එතැන එක මොහොතක් හෝ රැඳී සිටිය නොහැකි විය. ඇය වහාම ආපසු හැරී කෝපිහලේ වීදුරු දොරෙන් පිටතට වේගයෙන් දිව ගියාය.
“නෙත්මි! අමන්දි! පොඩ්ඩක් ඉන්න!” ෂෙනාල් පුටුවද පෙරළාගෙන ඇය පසුපස දිව ගියේය. කෝපිහලෙන් පිටත බාන්ස් පෙදෙසේ පදික වේදිකාවේදී ඔහු ඇයව පසුකර ගොස් ඇගේ අතින් තදින් අල්ලා ගත්තේය.
“අතහරිනවා මාව ෂෙනාල්! මට මේ කිසි දෙයක් අහන්න ඕනේ නෑ. මට යන්න දෙන්න!” නෙත්මි කඳුළු පිරුණු දෑසින් කෑගැසුවාය. ඇය තම අත මුදාගැනීමට දැඩි උත්සාහයක් ගත්තාය.
නමුත් ෂෙනාල් ඇගේ අත අත්හැරියේ නැත. ඔහු දැඩි සෙයින් හති අරිමින් සිටියේය. නෙත්මි බලාපොරොත්තු වූයේ ඔහු ඇයට සිනාසෙනු ඇති බවයි, නැතිනම් කාර්යාලයේදී මෙන් කෝප වනු ඇති බවයි. නමුත් ඔහුගේ දෑස් වල කිසිදු කේන්තියක් හෝ සරදමක් නොතිබුණි. එහි තිබුණේ ඇය මෙතෙක් කල් රාත්‍රී දුරකථන ඇමතුම් වලින් දුටු ඒ අමුතුම ආදරණීය, සන්සුන් බැල්මයි.
“ඔෆිස් එකේ බජට් රිජෙක්ට් කළාට, මට මේ හිත රිජෙක්ට් කරන්න බෑ නෙත්මි…” ෂෙනාල් කීවේ ඉතා මෘදු ස්වරයකිනි.
නෙත්මිගේ හැඬුම සහ දඟලීම එකවරම නතර විය. ඇය පුදුමයෙන් සහ කඳුළු පිරි දෑසින් ඔහු දෙස බැලුවාය.
“දැන් ඔයා කියන්නේ… හැමදාම රෑට නිදාගන්න කලින් මට ලෝකේ තියෙන ලස්සනම කතා කියන, ඒ අහිංසක, ආදරණීය කෙල්ල, උදේට ඔෆිස් එකේදී මාව කන්න හදන ඔයාමයි කියලද?” ෂෙනාල්ගේ මුවඟට සුපුරුදු හීන් සිනහව නැඟුණි. “මම දන්නවා ඔෆිස් එකේදී අපි හතුරෝ වගේ හිටියට, ඇත්තටම ඔයාගේ ඇතුළේ ඉන්නේ කොච්චර සංවේදී, ආදරණීය කෙනෙක්ද කියලා මම මේ මාස හතරටම හොඳට තේරුම් ගත්තා. ඔයා ඔෆිස් එකේදී ඒ තරම් කේන්ති ගන්නේ ඔයාගේ වැඩේට තියෙන උනන්දුවට කියලා දැන් මට තේරෙනවා.”
නෙත්මි කිසිවක් නොකියා බිම බලාගත්තාය.
“මම ආදරේ කළේ ඔයාගේ රූපෙට නෙවෙයි නෙත්මි, මම ආදරේ කළේ මට හැමදාම රෑට ඇහුණු ඒ ලස්සන හිතට. අදින් පස්සේ මට ඒ හිත මගේ ඇස් දෙක ඉස්සරහම දකින්න ලැබෙන එක ගැන මම කොච්චර සතුටු වෙනවද කියලා ඔයා දන්නවද?” ඔහු ඇගේ අත තවත් තදින් අල්ලා ගත්තේය.
නෙත්මිගේ දෑසින් ගලා ගිය කඳුළු අතරින් සෙමෙන් සිනහවක් මතු විය. ඇගේ හිතේ තිබූ සියලුම බර නිදහස් වී ගොස් තිබුණි. තමා මෙතෙක් කල් වෛර කළේ තමාට පණටත් වඩා ආදරය කරන, තමා අසීමිතව ආදරය කරන පුද්ගලයාටම බව ඇයට දැන් වැටහී ඇත. ඇය සෙමෙන් සිය දෑස් ඔසවා ෂෙනාල් දෙස බැලුවාය.
“එතකොට… ඒ කියන්නේ සඳුදා ඉඳන් මගේ මාකටිං බජට් ඔක්කොම පාස් කරනවද?” ඇය කඳුළු පිසදාමින්, හුරතල් කේන්තියක් මවාගෙන ඇසුවාය.
ෂෙනාල් හඬ නඟා සිනාසුණේය. ඒ සිනහව කොළඹ නගරයේ කාර්යබහුල ශබ්දයන් පවා යටපත් කළේය. ඔහු ඇයව තමා දෙසට මඳක් ඇද, ඇගේ නළලට ආදරණීය හාදුවක් දුන්නේය.
“අපි ඒක සඳුදා ඔෆිස් එකේදී බලාගමුකෝ. හැබැයි අද ඉඳන් මගේ මුළු ජීවිතේම බජට් එක අනුමත කරන්නේ ඔයා විතරයි.”
වැරදුණු දුරකථන අංකයක්, කාර්යාලයේ ලොකුම හතුරන් දෙදෙනෙකුගේ ජීවිතය සදහටම වෙනස් කර තිබුණි. කොළඹ නගරයේ සැඳෑ අඳුර ක්‍රමයෙන් වැටෙද්දී, ඒ හුරුපුරුදු හතුරාගේ අත තදින් අල්ලාගත් නෙත්මි, සිය ජීවිතයේ සොයාගත් ලස්සනම ආදරය සමඟ ආපසු හැරී සතුටින් පියවර මැන්නාය. අතීතයේ දිනෙක ඇගේ කේක් එක නොලැබීම ගැන, ඇය අද මුළු හදවතින්ම දෛවයට ස්තූති කරමින් සිටියාය.
මේ කතාව ගැන ඔයාට හිතුණු දේ පහළින් Comment කරලා අපිට කියන්න. ඔයාලගේ අදහස් දැනගන්න අපි ආසාවෙන් බලාගෙන ඉන්නවා!
තවත් මෙවැනි සංවේදී කතා කියවීමට අපගේ මුල් පිටුවට පිවිසෙන්න.