“අම්මේ, මට මේ මඟුල් එපා! මම කී පාරක් නම් කිව්වද මට දැන්ම බඳින්න ඕනේ නෑ කියලා?” නවෝද්‍යා සිය අතේ වූ තරුණයෙකුගේ ඡායාරූපයක් සහිත කඩදාසිය සෝෆාව මතට විසි කරමින් කෑගැසුවාය.
ඉරිදා සවස් වරුවේ මහරගම පිහිටි ඔවුන්ගේ නිවසේ විසිත්ත කාමරයේ පැවතියේ දැඩි උණුසුම් වාතාවරණයකි. නවෝද්‍යාගේ මව, ශ්‍රියානි, දියණියගේ මුරණ්ඩුකම ගැන දැඩි කෝපයෙන් සිටියාය. මේ අතර නවෝද්‍යාගේ වැඩිමහල් සොහොයුරා වන චරිත් සහ ඔහුගේ හොඳම යහළුවා වන යසිඳු, රූපවාහිනිය ඉදිරිපිට ප්ලේස්ටේෂන් (PlayStation) ක්‍රීඩා කරමින් සිටියේ මේ යුද්ධයට මැදිහත් නොවී බේරීමේ අරමුණෙනි.
“බලනවා මේ ළමයාගේ හැටි. ඔස්ට්‍රේලියාවේ ඉංජිනේරුවෙක්. ලබන මාසේ ලංකාවට එනවා. මේක නම් මම කොහොමහරි කරවනවා නවෝද්‍යා, මට තවත් මිනිස්සු ඉස්සරහා ලැජ්ජා වෙන්න බෑ.” මව තරයේම කියා සිටියාය.
“මට බැහැ අම්මේ! මම කොහොමද දැකලවත් නැති මිනිහෙක්ව බඳින්නේ?” නවෝද්‍යාගේ ඉවසීමේ සීමාව පැන තිබුණි. ඇය කෝපයෙන් වටපිට බැලුවාය. චරිත් තවමත් රූපවාහිනිය දෙස බලාගෙනය. ඇගේ දෑස් ගියේ චරිත් අසල සෝෆාවේ වාඩි වී, අතේ වූ ගේම් කන්ට්‍රෝලරය ද පසෙක තබා මේ දෙස බලා සිටින යසිඳු වෙතටය. යසිඳු යනු චරිත්ගේ පාසල් කාලයේ සිටම සිටින හොඳම මිතුරාය. ඔවුන්ගේ ගෙදරම සාමාජිකයෙකු තරමට ඔහු මේ නිවසට සමීපය.
“ඇයි ඔයා ඔච්චර අකමැති? ඔයාට වෙන කවුරුහරි ඉන්නවද?” මව එකවරම ඇසුවාය.
නවෝද්‍යාට කුමක් කිව යුතුදැයි සිතාගත නොහැකි විය. මේ කරදරකාරී යෝජනාවෙන් ගැලවීමට නම් තමාට පෙම්වතෙකු සිටින බව කීම හැර වෙනත් විකල්පයක් ඇයට පෙනුණේ නැත.
“ඔව්! මට කෙනෙක් ඉන්නවා!” ඇය එකවරම කියා දැමුවාය.
විසිත්ත කාමරයට එක්වරම දැඩි නිශ්ශබ්දතාවයක් කඩා වැටුණි. චරිත් අත තිබූ කන්ට්‍රෝලරය බිමට වැටුණේය. මවගේ දෑස් විශාල විය.
“කවුද? කවුද ඒ?” මව ඇසුවේ පුදුමයෙනි.
නවෝද්‍යාගේ මොළය වේගයෙන් වැඩ කළේය. දැන් පසුබසින්නට බැරිය. ඇය වටපිට බලා, එකවරම ගොස් යසිඳුගේ අතකින් තදින් අල්ලා ගත්තාය. යසිඳු පුදුමයෙන් ගැස්සී ගියේය.
“මේ ඉන්නේ! මමයි යසිඳුයි අවුරුද්දක ඉඳන් යාළු වෙලා ඉන්නේ. අපි කාටවත් කිව්වේ නෑ.”
යසිඳුගේ හදවත තත්පරයකට නතර වී යළි වැඩ කරන්නට පටන් ගත්තේය. චරිත් කටත් ඇරගෙන යසිඳු දෙස බලා සිටියේ, “උඹ මගේ නංගිව යාළු කරගත්තද?” යන්න අසන්නාක් මෙනි. යසිඳු නවෝද්‍යා දෙස බැලුවේය. ඇගේ දෑස්වල තිබුණේ ‘අනේ මාව බේරගන්න’ යන බැගෑපත් ආයාචනයකි.
යසිඳු සෙමෙන් නැඟී සිටියේය. “ඔව් ආන්ටි… අපි… අපි යාළුවෙලා ඉන්නේ. මම මේ චරිත්ට කියන්නයි හිටියේ.” ඔහු අමාරුවෙන් වචන ගැටගසා ගත්තේය.
මව කිසිවක් කියාගත නොහැකිව මවිතයෙන් බලා සිට, පසුව කිසිවක් නොකියාම කාමරයට ගියාය. එදින සවස යසිඳු නිවසින් පිටවීමට පෙර, නවෝද්‍යා ඔහුව නිවසේ මිදුලට කැඳවාගෙන ගියාය.
“අනේ යසිඳු, මට සමාවෙන්න. මට වෙන කරන්න දෙයක් තිබුණේ නෑ ඒ වෙලාවේ. අරූව බැන්දොත් මට ඕස්ට්‍රේලියාවේ යන්න වෙනවා.” නවෝද්‍යා දෑත් එක්කර සමාව ගත්තාය. “අපි මාස තුනක් වගේ බොරුවට රඟපාමු. අම්මට ඒ ප්‍රපෝසල් එක අමතක වුණාම, අපි දෙන්නා රණ්ඩු වෙලා බ්‍රේක් අප් වුණා කියලා කියමු. ප්ලීස් යසිඳු, චරිත් අයියටත් ඇත්තම කියන්න. නැත්නම් එයා ඔයා එක්ක තරහා වෙයි.”
යසිඳු ඇය දෙස බලා සිටියේය. නවෝද්‍යා දැන සිටියේ නැතත්, යසිඳුගේ සිතේ ඇය කෙරෙහි ආදරයක් හටගෙන දැන් වසර හතරකටත් වැඩිය. පාසල් යන කාලයේ සිටම ඔහු ඇයට රහසින් ආදරය කළේය. නමුත් තම හොඳම මිතුරාගේ නැගණිය නිසාත්, ඇගේ නිදහස්කාමී අදහස් නිසාත් ඔහු කිසිදාක ඒ බව ඇයට පවසා තිබුණේ නැත. අද දෛවය ඔහුට මේ ‘බොරු පෙම්වතා’ වීමේ අවස්ථාව ලබා දී ඇත්තේ අහඹුවකින් නොවන බව යසිඳුට දැනිණි.
“හරි… මම ඔයා වෙනුවෙන් මේක කරන්නම්කෝ. හැබැයි අම්මට සැක හිතෙන්නේ නැති වෙන්න අපිට ඇත්තටම කපල් එකක් වගේ ඉන්න වෙයි.” යසිඳු කීවේ සිනහවක් මවාගනිමිනි.
එදා සිට ඔවුන්ගේ රඟපෑම ආරම්භ විය. නිවාඩු දවස්වලට ඔවුන් දෙදෙනා චිත්‍රපට බැලීමට, කෑම කෑමට පිටතට ගියහ. චරිත්ද මුලින් මේ ගැන සැක කළත්, ඔවුන් දෙදෙනාගේ හැසිරීම් දැක එය සත්‍යයක් යැයි විශ්වාස කරන්නට පටන් ගත්තේය.
දිනක් ඔවුන් දෙදෙනා කොළඹ ප්‍රසිද්ධ අවන්හලකට රාත්‍රී ආහාරය සඳහා ගියහ. නවෝද්‍යා මෙනුව දෙස බලා සිටියදී යසිඳු වේටර්වරයා ඇමතුවේය.
“චිකන් ස්ටේක් එකක් ගේන්න, හැබැයි ඒකට මයෝනිස් ගෑවෙන්නවත් දෙන්න එපා. අනිත් එක ස්ට්‍රෝබෙරි මොජිටෝ එකක්.” යසිඳු පැවසීය.
නවෝද්‍යා පුදුමයෙන් යසිඳු දෙස බැලුවාය. “ඔයා කොහොමද දන්නේ මම මයෝනිස් වලට අසාත්මිකයි (Allergic) කියලා? මම අද කන්න හිටියෙත් ස්ට්‍රෝබෙරි මොජිටෝ එකක් එක්කම තමයි.”
යසිඳුගේ මුවඟට ආදරණීය සිනහවක් නැඟුණි. “මම චරිත්ලගේ ගෙදර එන්න පටන් අරන් දැන් අවුරුදු කීයක්ද නවෝද්‍යා? මම දන්නවා ඔයා ආස මොනවටද, අකමැති මොනවටද කියලා.”
නවෝද්‍යාගේ හිතේ පළමු වතාවට යසිඳු ගැන අමුතුම හැඟීමක් ඇති විය. අයියාගේ යාළුවා ලෙස පමණක් සිටි මේ කඩවසම් තරුණයා තුළ සිටින, තමා ගැන මෙතරම් සැලකිලිමත් වන සංවේදී මනුෂ්‍යයා ඇය මීට පෙර දැක තිබුණේ නැත.
රාත්‍රී ආහාරයෙන් පසු ඔවුන් අවන්හලෙන් එළියට එන විටම නොසිතූ අයුරින් මහ වැස්සක් කඩා හැළුණි. යසිඳු වහාම තමා ඇඳ සිටි ජැකට්ටුව ගලවා නවෝද්‍යාගේ හිසට උඩින් අල්ලා ගත්තේ ඇයව වැස්සෙන් බේරාගැනීමටය. වාහනය වෙත දිව යන අතරතුර, වැස්සෙන් ලිස්සා ගිය නවෝද්‍යාගේ පය පැටලී ඇය බිම වැටෙන්නට ගියාය.
නමුත් බිම වැටෙන්නට පෙර යසිඳුගේ ශක්තිමත් දෑත් ඇගේ ඉඟවටා එතී ඇයව තදින් අල්ලා ගත්තේය. ඔවුන් දෙදෙනාගේ මුහුණු තිබුණේ අඟල් කිහිපයක් දුරිනි. යසිඳුගේ හිසකෙස් වලින් බේරෙන වතුර බිඳු නවෝද්‍යාගේ මුහුණට වැටෙමින් තිබුණි. ඒ මොහොතේ යසිඳුගේ දෑස්වල තිබූ ගැඹුරු, ආදරණීය බැල්ම දුටු නවෝද්‍යාගේ හදවත වෙනදාට වඩා වේගයෙන් ගැහෙන්නට පටන් ගත්තාය. ඒ බැල්ම කිසිසේත්ම රඟපෑමක් නොවන බව ඇගේ ඉවට දැනිණි. ඇයට තමාගෙන්ම ප්‍රශ්නයක් මතු විය. ‘මේ මගේ බොරු පෙම්වතා නේද? ඇයි එහෙනම් මගේ හිත මෙහෙම ගැහෙන්නේ?’
නමුත් ඔවුන්ගේ මේ සියලු හැසිරීම් ඈත නවතා තිබූ මෝටර් රථයක සිට බලා සිටින කෙනෙකු ගැන ඔවුන් දෙදෙනාම දැන සිටියේ නැත.
රඟපෑමක් සැබෑවක් වූ දා
වැස්සෙන් බේරී වාහනයට ගොඩ වූ නවෝද්‍යා සහ යසිඳු දැඩි සෙයින් හති අරිමින් සිටියහ. ජැකට්ටුවෙන් බේරෙන වතුර පිසදාන ගමන් යසිඳු සිනාසෙමින් වාහනය පණ ගැන්වීය. නවෝද්‍යාට තවමත් ඇගේ හදවතේ ගැස්ම පාලනය කරගත නොහැකි වී තිබුණි. ඒ බැල්ම, ඒ උණුසුම ඇගේ හිතේ අමුතුම හැඟීම් මාලාවක් අවදි කර තිබුණි.
නමුත් ඔවුන්ගේ මේ සියලු හැසිරීම් ඈත නවතා තිබූ මෝටර් රථයක සිට බලා සිටියේ වෙන කවුරුත් නොව, නවෝද්‍යාගේ අයියා වූ චරිත්ය. ඔහු එතැනට පැමිණ සිටියේ තම මිතුරා සහ නැගණිය සැබෑවටම පෙම්වතුන් වීද යන්න ගැන හිතේ තිබූ සැකය නිසාමය.
පසුදා උදෑසනම යසිඳුගේ නිවසට ගිය චරිත්, කිසිදු කතාබහකින් තොරවම යසිඳුගේ කාමරයට වැදුණේය.
“උඹලා ඊයේ රෑ කාරෙකේ කතා කරපු හැමදේම මම ඇහුවා යසිඳු. මගේ වාහනේ තිබුණේ උඹේ වාහනේට දෙකක් එහායින්. උඹලා අම්මව රවට්ටන්න නේද මේ බොරු නාඩගම නැටුවේ? ඔය මඟුල නවත්තන්න කියපන්, මම අම්මට ඇත්ත කියනවා!” චරිත් කෝපයෙන් කෑගැසුවේය.
යසිඳුගේ මුහුණ එකවරම මැලවී ගියේය. ඔහු කිසිවක් නොකියා ඇඳ මත වාඩි වී දෑතින් හිස බදාගත්තේය. කාමරයේ පැවතියේ දැඩි නිහඬතාවයකි. තත්පර කිහිපයකට පසු යසිඳු හිස ඔසවා චරිත් දෙස බැලුවේය. ඔහුගේ දෑස් රතු වී, කඳුළු පිරී තිබුණි.
“ඔව් චරිත්… ඒක නවෝද්‍යාට බොරුවක්. ඒත් මට ඒක බොරුවක් නෙවෙයි බං… මම නවෝද්‍යාට පණටත් වඩා ආදරෙයි!”
චරිත්ගේ කෝපය එකවරම පුදුමයකට පෙරළුණි. “මොකක්?”
“මම එයාට ආදරේ කරන්න අරන් දැන් අවුරුදු හතරක් වෙනවා චරිත්. ඒත් මම කවදාවත් එයාට ඒක කිව්වේ නෑ, මොකද මට බය හිතුණා එයා මාව ප්‍රතික්ෂේප කළොත් උඹයි මායි අතර තියෙන යාළුකමටත් ප්‍රශ්නයක් වෙයි කියලා. එයා ඔය ප්‍රපෝසල් එකෙන් බේරෙන්න මාව පාවිච්චි කළාට, මේ ගෙවුණු මාස තුන මගේ ජීවිතේ මම ලබපු ලස්සනම මාස තුන බං. මම කොහොමද හෙට එයාගෙන් වෙන් වෙන්නේ?” යසිඳු කියාගෙන ගියේ හැඟීම්බරවය.
සියල්ල අසා සිටි චරිත්ගේ මුහුණට නැඟුණේ සිනහවකි. ඔහු ගොස් යසිඳුගේ උරහිසට තට්ටුවක් දැමුවේය. “උඹ වගේ එකෙක්ට මගේ නංගිව දෙනවට වඩා සතුටක් මට තවත් තියෙනවද බං? හැබැයි මම මේකට උදව් කරන්නේ නෑ. උඹම ගිහින් ඒකිට ඇත්ත කියපන්.”
කාලය වේගයෙන් ගෙවී ගියේය. මාස තුන අවසන් විය. නවෝද්‍යාගේ මව ඕස්ට්‍රේලියානු යෝජනාව සම්පූර්ණයෙන්ම අත්හැර දමා තිබුණේ, නවෝද්‍යා සහ යසිඳු අතර ඇත්තටම දැඩි ආදරයක් ඇතැයි ඇයද විශ්වාස කළ නිසාවෙනි. දැන් ඉතිරිව ඇත්තේ සැලැස්මේ අවසන් අදියරයි. එනම්, රණ්ඩු වී වෙන්වීමයි (Break up).
එදින සවස දියත උයනේ නිස්කලංක බංකුවක ඔවුන් දෙදෙනා වාඩි වී සිටියහ. නවෝද්‍යාගේ හිතේ තිබුණේ කියාගත නොහැකි මහා බරකි. මේ මාස තුන ඇතුළත යසිඳු ඇගේ ජීවිතයේ අනිවාර්ය පුරුද්දක් බවට පත්වී හමාරය. ඔහු නැති හෙට දවස ගැන සිතන විටත් ඇගේ ඇස්වලට කඳුළු පිරෙන්නට හැදුවාය.
“ඉතින්… ඔයාගේ අම්මා දැන් අර ප්‍රපෝසල් එක සම්පූර්ණයෙන්ම අතහැරලා නේද?” යසිඳු ඇසුවේ ඈත බලාගෙනය.
“ඔව්… දැන් ඒ කරදරේ ඉවරයි.” නවෝද්‍යා බිම බලාගෙන පිළිතුරු දුන්නාය.
“එහෙනම් අපේ ඩ්‍රාමා එකත් අදින් ඉවරයි. හෙට ඔයා අම්මට කියන්න මම ඔයාව දාලා ගියා කියලා. එතකොට අම්මා ඔයාට බණින එකක් නෑ.” යසිඳු එසේ පවසා නැඟී සිටියේය. ඔහු සිය සාක්කුවෙන් ගත් කුඩා පාර්සලයක් නවෝද්‍යාගේ අතේ තැබුවේය. “මේක තියාගන්න. මේ මාස තුනටම මං ගාණේ.”
යසිඳු ඇය දෙස බැලුවේය. ඒ දෑස්වල තිබූ අසීමිත ආදරයත්, වේදනාවත් නවෝද්‍යාට හොඳින්ම කියවාගත හැකි විය. “පරිස්සමෙන් ඉන්න නවෝද්‍යා. සුබ පැතුම්!” එසේ පැවසූ යසිඳු ආපසු හැරී වේගයෙන් පියවර මනින්නට විය.
ඔහු ඈතට යනු බලා සිටි නවෝද්‍යාට, තමාට අහිමි වීමට යන්නේ කුමක්දැයි එකවරම තේරුම් ගියාය. ඇය තම අතේ වූ කුඩා පාර්සලය දිගහැරියාය. එහි තිබුණේ ඇය බොහෝ කලක සිට මිලදී ගැනීමට සිහින මැවූ, නමුත් කිසිදාක යසිඳුට නොකී ලස්සන අත් ඔරලෝසුවකි. ඇය තමාටම අසාත්මික කෑම වර්ග පවා මතක තබාගෙන ඇයව රැකබලා ගත් හැටි, වැස්සේ තෙමෙමින් ඇයට ජැකට්ටුව ඇල්ලූ හැටි ඇගේ මනසේ චිත්‍රපටයක් සේ දිව යන්නට විය.
“යසිඳු!”
දියත උයනේ ඇවිදිමින් සිටි කිහිපදෙනෙකුම හැරී බලන තරම් හඬින් කෑගැසූ නවෝද්‍යා, දිවගොස් යසිඳුගේ පිටුපසින් ඔහුව තදින් වැළඳගත්තාය. යසිඳුගේ ගමන එතැනම නතර විය.
“කවුද කිව්වේ අපේ ඩ්‍රාමා එක ඉවරයි කියලා? මට බෑ යසිඳු ඔයාව දාලා යන්න. මට මේක තවත් බොරුවක් නෙවෙයි. මම ඔයාට ආදරෙයි යසිඳු… ඇත්තටම ගොඩක් ආදරෙයි!” නවෝද්‍යා හැඬුම් අතරින් කියාගෙන ගියාය.
යසිඳු සෙමෙන් ඇගේ දෑත් මුදා, ඇය දෙසට හැරුණේය. ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණේ ලෝකයම දිනූ සිනහවකි. ඔහු ඇගේ කඳුළු පිසදැමුවේය.
“ඔයා හිතුවද මම මේවා කළේ බොරුවට කියලා? මම ඔයාට ආදරේ කළේ මේ මාස තුනේ නෙවෙයි නවෝද්‍යා… මම ඔයාට ආදරේ කරන්න අරන් දැන් අවුරුදු හතරක්. මට ඕන වුණේ ඔයාට මාව තේරුම් ගන්න කාලය දෙන්න විතරයි.”
නවෝද්‍යා පුදුමයෙන් දෙනෙත් විශාල කරගෙන ඔහු දෙස බලා සිට, පසුව සිනාසෙමින් යළිත් ඔහුව වැළඳ ගත්තාය.
පසුදා උදෑසන නිවසේ විසිත්ත කාමරයේදී නවෝද්‍යා සිය මව අසලට ගියේ යසිඳුගේ අතද තදින් අල්ලාගෙනය.
“අම්මේ… අපි දෙන්නා පොඩි තීරණයක් ගත්තා.”
මව පුදුමයෙන් ඔවුන් දෙස බැලුවාය. “ඒ මොකක්ද දුවේ?”
“අපි දෙන්නා කවදාවත් බ්‍රේක් අප් වෙන්නේ නෑ කියලා තීරණය කළා!” නවෝද්‍යා සිනාසෙමින් කීවාය. මවගේ මුහුණේ ඇඳුණු සැනසිලිදායක සිනහවත් සමඟ, පඩිපෙළ අසල සිටි චරිත් යසිඳු දෙස බලා ඇසක් ගසා සිනාසුණේය. දෛවය විසින් නිර්මාණය කළ ඒ බොරු පෙම්වතාගේ කතාව, සැබෑ ආදරයකින් එලෙසින්ම සදහටම අලුත් විය.
මේ කතාව ගැන ඔයාට හිතුණු දේ පහළින් Comment කරලා අපිට කියන්න. ඔයාලගේ අදහස් දැනගන්න අපි ආසාවෙන් බලාගෙන ඉන්නවා!
තවත් මෙවැනි සංවේදී කතා කියවීමට අපගේ මුල් පිටුවට පිවිසෙන්න.