හෝටලයේ වීදුරු ජනේලයෙන් එපිට පෙනෙන ඉමක් කොනක් නැති මුහුද දෙස අමායා බලා සිටියේ හිස් බැල්මකිනි. වෙරළේ හැපී බිඳෙන රළ පෙළටත් වඩා වේගයෙන් ඇගේ හිත ඇතුළේ නොසන්සුන් සිතුවිලි එහා මෙහා යමින් තිබුණි. වයස අවුරුදු විසිහය සම්පූර්ණ වෙද්දීත්, ගෙදරින් ගෙනා කිසිදු විවාහ යෝජනාවකට ඇය කැමැත්ත දුන්නේ නැත. අද මේ හෝටලයට පැමිණීමට ඇයට සිදුවූයේ පියාගේ දැඩි තරවටුව නිසාමය.
“මේක තමයි අන්තිම එක. මේකටත් අකමැති වුණොත් ආයේ මම මේ ගැන කතා කරන්නේ නෑ. හැබැයි දුවේ, මේ ළමයා ගොඩක් වැදගත් පවුලක, තමන්ගේම කියලා ව්යාපාරයක් කරන හොඳ කෙනෙක්. පොඩ්ඩක් කතා කරලා බලන්න.” පියාගේ ඒ වචන අමායාගේ කනෙහි දෝංකාර දෙමින් තිබුණි.
නමුත් ඇගේ හදවතේ අලුත් ආදරයකට ඉඩක් තිබුණේ නැත. මීට වසර අටකට පෙර, පාසල් සමයේදී මුළු ලෝකයක් තරමට ආදරය කළ ඒ පළමු ප්රේමය තවමත් ඇගේ සිතේ කොනක සිරවී තිබුණි. කිසිදු හේතුවක් නොකියා, කිසිදු සමුගැනීමක් නොමැතිව ඔහු හදිසියේම අතුරුදහන් වූ දා පටන් අමායාගේ ආදර ලෝකය නතර වී තිබුණි.
“අමායා, අන්න ඒගොල්ලෝ ඇවිත්.” මවගේ කටහඬින් තිගැස්සුණු අමායා, පියවි සිහියට පැමිණ ගැහෙන හදවතින් යුතුව පිටුපස හැරී බැලුවාය.
හෝටල් ලොබිය දෙසින් ඔවුන්ගේ මේසය වෙත පියවර නඟන අය අතර සිටි උස, කඩවසම් තරුණයා දුටු නිමේෂයේ අමායාට දැනුණේ මුළු ලෝකයම තත්පර කිහිපයකට නතර වූවාක් මෙනි. ඇගේ අතේ තිබූ වතුර වීදුරුව මඳක් දෙදරුම් කෑවේය. හුස්ම ගැනීමේ වේගය වැඩි විය. ඇස් අදහාගත නොහැකිව ඇය ඒ රුව දෙස බලා සිටියාය.
ඒ තියුණු ඇස්, ඒ හුරුපුරුදු සිනහව, නළලට වැටුණු ඒ ඝන කොණ්ඩ කෑල්ල… දෙවියනේ! ඒ කවීන්! මීට වසර අටකට පෙර සදහටම ඈතට ගිය ඇගේ කවීන්, අද ඇය ඉදිරියේ මනාලයෙකු ලෙස සිටගෙන සිටියි. අමායාට ඇගේ දෙනෙත් අදහාගත නොහැකි විය. මෙය සිහිනයක්ද? ඇගේ දෙපා පණ නැතිවී යනවා සේ ඇයට දැනිණි. ඇය බලාපොරොත්තු වූයේ ඔහුව දුටු විගස ඔහු ද පුදුමයෙන් ගල් ගැසී, ඇය දෙස බලා සිටිනු ඇති බවයි.
“ආයුබෝවන්… මම කවීන්. කවීන් දේව්මිත්.” ඔහු ඉතාමත් සන්සුන්ව, අමායාගේ දෙමාපියන්ට දෑත් එක්කර වැඳ, ඉන්පසු අමායා දෙස බලා ආචාරශීලීව සිනාසුණේය.
අමායාගේ දෙනෙත් විශාල වී තිබුණි. ඔහු ඇය දෙස බැලුවේ හරියටම පළමු වතාවට දකින ආගන්තුක යුවතියක් දෙස බලන ආකාරයෙනි. ඒ බැල්මේ කිසිදු හැඟීමක්, කිසිදු කලබලයක් හෝ හුරුපුරුදු බවක් ගෑවීවත් තිබුණේ නැත. ඔහු මේ රඟපානවාද? නැතිනම් ඔහුට ඇයව සම්පූර්ණයෙන්ම අමතක වීද? එසේත් නැතිනම් මේ කවීන්ට සමාන වෙනත් අයෙක්ද? ප්රශ්න වැලක් අමායාගේ මොළය අවුල් කරමින් තිබුණි.
වැඩිහිටියන්ගේ සාකච්ඡාවෙන් පසු, “අපි ළමයින් දෙන්නට ටිකක් කතා කරන්න දෙමු නේද?” යැයි කවීන්ගේ පාර්ශවයෙන් පැමිණි නැන්දා කෙනෙකු යෝජනා කළාය. ඒ අනුව ඔවුන් දෙදෙනාට තනිවම කතා කිරීමට හෝටලයේ බැල්කනියට යාමට අවස්ථාව ලැබුණි.
මුහුදු සුළඟ ඇවිත් අමායාගේ සාරි පොටත්, කෙස් කළඹත් අවුල් කරද්දී ඇය කවීන්ගේ මුහුණ දෙසම බලා සිටියේ ඔහුගෙන් කිසියම් හෝ ප්රතිචාරයක් බලාපොරොත්තුවෙනි. නමුත් ඔහු ඉතා සන්සුන්ව බැල්කනියේ අත්වැටට හේත්තු වී ඈත මුහුද දෙස බලා සිටියේය.
“ඔයා ගොඩක් නිහඬයි නේද අමායා?” කවීන් කතාව ආරම්භ කළේ නිහඬතාවය බිඳිමිනි.
“ඔයාට මාව ඇත්තටම මතක නැද්ද කවීන්?” අමායාට තවත් ඉවසා සිටිය නොහැකි විය. ඇගේ හඬ තරමක් වෙවුලන බව ඇයටම දැනිණි.
කවීන්ගේ ඇහිබැම මඳක් ඉහළට ගියේය. ඔහු පුදුමයෙන් මෙන් අමායා දෙස බැලුවේය. “මතක තියෙන්න… අපි මීට කලින් කොහේදි හරි හම්බවෙලා තියෙනවද? සමාවෙන්න, මට ඇත්තටම එහෙම මතකයක් නැහැ අමායා. ඒත්… ඔයාව දැකපු කෙනෙක්ට ආයේ ඔයාව අමතක වෙන්න නම් විදියක් නෑ.” ඔහු කීවේ ඉතා සැහැල්ලු, ආචාරශීලී සිනහවකින් යුතුවය.
අමායාගේ හදවත කඩාගෙන වැටුණි. මේ තරම් තාත්විකව රඟපාන්නට ඔහුට පුළුවන්ද? නැතිනම් අවුරුදු අටක් කියන්නේ කෙනෙක්ව සම්පූර්ණයෙන්ම අමතක වෙන්න තරම් දිගු කාලයක්ද? ඇයට කෑගසා ඔහුගෙන් අතීතය ගැන අසන්නට වුවමනා වුවත්, ඇය සියල්ල යටපත් කරගත්තාය. ඇය ඔහු දෙස බැලුවේ තීරණාත්මක බැල්මකිනි.
“මට ඔයාගෙන් ලොකු විස්තර අහන්න වුවමනාවක් නෑ. මම හිතනවා ඔයා හොඳ කෙනෙක් කියලා.” අමායා වචන ගැටගසා ගත්තාය.
සාකච්ඡාවෙන් පසු දෙපිරිසම විසිර ගියේ දැඩි සතුටකිනි. කවීන් අමායාට බෙහෙවින් කැමති බව පවසා තිබුණි. ගෙදර පැමිණි පසු අමායාගේ පියා ඇගෙන් තීරණය ඇසුවේය. වෙනදා මෙන් ‘බැහැ’ කියන්නට හැදූ ඇගේ දිව නතර විය.
“මම කැමතියි තාත්තේ,” ඇය පැවසුවේ නිහඬවමය.
අමායා මේ තීරණය ගත්තේ ඇයට ඔහුගෙන් පළිගන්නට අවශ්ය නිසා නොවේ. මේ නුහුරු මනාලයාගේ මුහුණේ ඇති වෙස්මුහුණ ගලවා, ඔහු අතුරුදහන් වීමේ සැබෑ රහස කෙසේ හෝ සොයාගැනීමේ දැඩි කුතුහලය ඇය තුළ ගිනිදැල් මෙන් ඇවිලෙමින් තිබුණු නිසාවෙනි. විවාහයට දින නියම වූයේ තවත් මාස තුනකින්ය. ඒ මාස තුන ඇතුළත කවීන්ගේ අභිරහස විසඳන බවට අමායා තමාටම පොරොන්දු කරගත්තාය.
වැහි බිඳු මැදින් හෙළිවූ රහස
විවාහයට දින නියම වීමෙන් පසු ගෙවී ගිය මාස තුනක කාලය, අමායාට දැනුණේ හරියට අභිරහස් චිත්රපටයක ජීවත් වෙනවා සේය. තමාගේම මෘදුකාංග සමාගමක් පවත්වාගෙන යන කවීන්, කාර්යබහුල ජීවිතයක් ගත කළද අමායා වෙනුවෙන් ඕනෑම මොහොතක කාලය වෙන් කිරීමට පසුබට වූයේ නැත. දිනපතාම සවස බැංකුවෙන් පිටවන මොහොතේ ඇයව නිවසට ඇරලවීමට ඔහුගේ සුදු පැහැති මෝටර් රථය එතැන නවතා තිබුණි. ඔහු ඇයට දැක්වූයේ අසීමිත ආදරයකි, ගෞරවයකි. එහෙත් මේ නුහුරු මනාලයාගේ හැසිරීම් තුළ වූ ඇතැම් සියුම් දේවල් අමායාගේ හිතේ තිබූ සැකය තව තවත් තීව්ර කළේය.
දිනක් ඔහු ඇයට විවාහයට පෙර දීමට කියා විශේෂ තෑග්ගක් ගෙන ආවේය. ඒ ලා දම් පැහැති, ඉතාමත් අලංකාර සාරියකි. දම් පැහැය යනු අමායාගේ ප්රියතම වර්ණය බව ඔහු දැනගත්තේ කෙසේද? අමායා ඒ ගැන ඇසූ විට ඔහු සුපුරුදු සැහැල්ලු සිනහවෙන් යුතුව, “ඒක මං ආසම පාටක් අමායා. ඔයාටත් ලස්සනට තියේවි කියලා හිතුණා,” යැයි පවසමින් මඟහැරියේය.
තවත් දිනෙක ඔවුන් දෙදෙනා කොළඹ ප්රසිද්ධ කෝපිහලකට ගොඩ වූහ. අමායා මෙනුව දෙස බලා තමන්ට අවශ්ය දේ තෝරන්නටත් පෙර, කවීන් වේටර්වරයා දෙස බලා මෙසේ පැවසුවේය.
“මෙයාට කැපුචිනෝ එකක් ගේන්න. හැබැයි සීනි හැඳි බාගයක් විතරක් දාන්න. මට බ්ලැක් කොෆී එකක්.”
අමායාගේ දෙනෙත් විශ්මයෙන් විසල් විය. ඒ ඇය කෝපි බොන නිශ්චිතම ආකාරයයි! වසර අටකට පෙර පාසල් ඇරී එන අතරමඟදී ඔවුන් රහසින් ගොඩවන කුඩා කෝපි කඩයේදීද ඇය කෝපි බිව්වේ එලෙසමය. මේවා හුදු අහම්බයන් විය නොහැකි බව අමායාට ඉවෙන් මෙන් දැනිණි. ඔහු ඇයව දන්නවා පමණක් නොව, ඇය ගැන සෑම සියුම් දෙයක්ම තවමත් මතකයේ තබාගෙන සිටින බව ඇයට සහතික විය. එහෙත් ඇය අතීතය ගැන මොනවා හෝ මතක් කරන සෑම විටකම, කවීන් ඉතා සූක්ෂම ලෙස මාතෘකාව වෙනස් කළේය.
විවාහයට ඉතිරිව තිබුණේ තවත් එකම සතියක් පමණි. එදින සවස කොළඹ නගරයට මහ වැස්සක් කඩා හැලෙමින් තිබුණි. කවීන් සුපුරුදු පරිදි අමායාවත් නංවාගෙන ඔහුගේ මෝටර් රථයෙන් නුගේගොඩ ඇගේ නිවස බලා යමින් සිටියේය. වාහනය තුළ තිබුණේ දැඩි නිශ්ශබ්දතාවයකි. වායුසමීකරණයේ සිහින් හඬත්, වීදුරුවේ හැපෙන වැහි බිඳු වල හඬත් පමණක් ඇසුණි. අමායාගේ ඉවසීමේ සීමාව පැන තිබුණි. තවත් එක මොහොතක් හෝ මේ ප්රහේලිකාව තුළ හිරවී සිටීමට ඇයට නොහැකි විය. ඇය අද කෙසේ හෝ සත්යය දැනගත යුතුමය.
“වාහනේ නවත්තන්න කවීන්.” අමායා එකවරම පැවසුවාය.
කවීන් පුදුමයෙන් පාර අයිනේ වාහනය නතර කළේය. “ඇයි අමායා? මොකක් හරි ප්රශ්නයක්ද?”
“ඔව් ප්රශ්නයක්! ලොකු ප්රශ්නයක්!” අමායාගේ හඬ වෙවුලමින් තිබුණි. ඇගේ ඇස්වල කඳුළු පිරී ගියේ නිමේෂයකිනි. “ඇති කවීන්! මට තවත් මේ බොරුව දරාගෙන ඉන්න බැහැ. ඇයි ඔයා මාව අඳුරන්නේ නෑ වගේ රඟපාන්නේ? ඇයි ඔයා අවුරුදු අටකට කලින් මාව දාලා ගියේ? මම දන්නවා ඔයාට මාව මතකයි කියලා. මගේ කෝපි එකට සීනි දාන ගාණ පවා දන්න ඔයා, කොහොමද මාව අඳුරන්නේ නෑ කියන්නේ?”
කවීන්ගේ මුහුණේ තිබූ සිනහව ක්රමයෙන් මැකී ගියේය. සුක්කානම මත වූ ඔහුගේ දෑත් තද විය. වාහනය තුළ පැවති දැඩි නිහඬතාවය බිඳිමින් කවීන් ගැඹුරු සුසුමක් හෙළුවේය. ඉන්පසු ඔහු කිසිවක් නොකියා වාහනයේ ඩෑෂ්බෝඩ් එක විවෘත කළේය. ඉන් කුඩා ලී පෙට්ටියක් ගත් ඔහු, එය අමායාගේ දෑත් මත තැබුවේය.
වෙවුලන දෑතින් එය විවෘත කළ අමායාගේ මුවින් සිහින් ඉකියක් පිටවිය. එහි තිබුණේ හොඳටම වේළුණු, කළු පැහැයට හැරුණු රතු රෝස මලක් සහ, ඊට යටින් නමා තිබූ ඇගේ පාසල් නිල ඇඳුමේ පැළඳූ නිල් පැහැති ටයි පටියකි. ඒ මීට වසර අටකට පෙර, අ.පො.ස උසස් පෙළ විභාගය අවසන් වූ දා ඇය ඔහුට දුන් සිහිවටනයයි.
“මම කොහොමද මගේ පණටත් වඩා ආදරය කරපු කෙල්ලව අමතක කරන්නේ අමායා…?” කවීන්ගේ හඬ ප්රථම වතාවට හැඟීම්බර වී තිබුණි. ඔහුගේ දෑස් වල කඳුළු දිලිසෙනවා අමායා අඩ අඳුරේ වුවද දුටුවාය.
“එහෙනම් ඇයි කවීන්…? ඇයි මාව දාලා ගියේ? ඇයි දැන් මාව අඳුරන්නේ නෑ වගේ මේ වගේ රඟපාන්නේ?” ඇය ඇසුවේ හැඬුම් අතරිනි.
“ඔයා දන්නවා මගේ තාත්තා ව්යාපාරිකයෙක් කියලා. ඒත් ඔයා දන්නේ නැහැ අවුරුදු අටකට කලින් අපේ බිස්නස් සම්පූර්ණයෙන්ම කඩාගෙන වැටිලා අපි මහ පාරට වැටුණා කියලා. ණයකාරයෝ ගෙදරට එද්දී, ඒ පීඩනය දරාගන්න බැරුව තාත්තා හාට් ඇටෑක් එකක් ඇවිත් නැතිවුණා. මට සිද්ධ වුණා අම්මවත් අරගෙන මේ කොළඹින් යන්න, හැංගෙන්න. ඒ වෙද්දී මම පාරට වැටුණු අනාථයෙක් අමායා. මට බැරිකමක් තිබුණේ නැහැ ඔයාට ඇවිත් ඇත්ත කියන්න. ඒත් ඔයාගේ අම්මලා කවදාවත් ඒ වගේ හිඟන්නෙක්ට ඔයාව දෙන්නේ නෑ කියලා මම දැනගෙන හිටියා. මට ඕන වුණේ නැහැ ඔයාව මං නිසා අඬවන්න, ඔයාගේ අනාගතය අඳුරු කරන්න.” කවීන් කතා කළේ ජනේලයෙන් පිටත අඳුර දෙස බලාගෙනය.
“මම රෑ දවල් නැතුව වැඩ කළා. ඉගෙනගත්තා. පොඩි තැනින් පටන් ගත්ත මගේ සොෆ්ට්වෙයාර් කම්පැනි එක අද තියෙන තැනට ගේන්න මම විඳපු දුක දන්නේ මම විතරයි. මගේ එකම හීනේ වුණේ ආයෙත් දවසක මේ කොළඹට ඇවිත්, මගේම කියලා තැනක් හදාගෙන ඔයාගේ ඉස්සරහට එන එක විතරයි. මේ යෝජනාව අහම්බයක් නෙවෙයි අමායා.” කවීන් යළිත් අමායා දෙස බැලුවේය.
“මම බ්රෝකර් කෙනෙක් හරහා ඔයාගේ තාත්තට මේ ප්රොපෝසල් එක දැම්මේ, ඔයාටත්, ඔයාගේ පවුලේ අයටත් ගැලපෙන, ගෞරවනීය මනාලයෙක් විදියට ඔයාව මගේ කරගන්නයි. මම මුලින්ම ඔයාව අඳුරන්නේ නෑ වගේ රඟපෑවේ, ඔයාගේ හිතේ තවමත් මං ගැන ආදරයක් තියෙනවද, නැතිනම් මේ අවුරුදු අටට ඔයා මාව අමතක කරලද කියලා දැනගන්නයි. ඒත් එදා හෝටලේදී ඔයාගේ ඇස් මට හැමදේම කිව්වා. මට සමාවෙන්න රත්තරන්… මම ඔයාට ගොඩක් දුක් දුන්නා.”
කවීන්ගේ කතාව අවසන් වීමටත් පෙරම, අමායා ඉදිරියට පැන කවීන්ගේ ගෙලවටා දෑත් යවා ඔහුව තදින් වැළඳ ගත්තාය. ඇගේ උණුසුම් කඳුළු ඔහුගේ කමිසය තෙත් කළේය. වසර අටක විරහව, වේදනාව සහ කුතුහලය සියල්ලම ඒ වැළඳගැනීම තුළ දියවී ගොස් තිබුණි. කවීන්ද ඇගේ හිස අතගාමින් ඇයව තමා තුරුලට තවත් සිරකර ගත්තේය.
පිටතින් ඇද හැලෙන මහා වර්ෂාවට කවීන්ගේ වාහනයේ වීදුරු බොඳ වී ගොස් තිබුණද, අමායාගේ ජීවිතයේ මෙතෙක් කල් බොඳ වී තිබූ අනාගතය අදින් පසු සදහටම පැහැදිලි වී තිබුණි. ඒ නුහුරු මනාලයා, දැන් ඇගේ ජීවිතයේ පුරුදුම සහ එකම ආදරය වී අවසන්ය.
අමායාගේ සහ කවීන්ගේ මේ අපූරු ආදර කතාව ගැන ඔයාට හිතෙන්නේ මොකක්ද? ඔයාගේ අදහසත් පහළින් Comment කරලා යන්න අමතක කරන්න එපා.
තවත් මෙවැනි සංවේදී කතා කියවීමට අපගේ මුල් පිටුවට පිවිසෙන්න
ලස්සනයි